براستی که پیش از رسیدن به ارض موعود باید از صحرا گذشت.

تردیدها و ترس های کهنه پیرامون آدمی خیمه می زنند اما همیشه کسی پیدا می شود تا بگوید به پیش برو. همیشه یک موسی بر سر راه انسان سبز می شود ٬ گاه یک دوست و گاه شهود.

حکایت ٬ حکایت صحرای تو و دریای سرخ تو و ارض موعود توست .

هر انسانی صاحب مراد دل و ارض موعودی است منتها چنان اسیر مصریان (اندیشه های منفی ) شده است که هم انبیا دور از دسترس و محال یا عالیتر از آن می نماید که بتواند پیش بیاید.

توکل به خدا را نظریه ای بس مخاطره انگیز می پنداریم می ترسیم مبادا صحرا از مصریان هم بدتر باشد.