خبرت هست که بی روی تو ارامم نیست
طاقت بار فراق این همه ایامم نیست
میل ان دانه ی خالم نظری بیش نبود
چون بدیدم ره بیرون شدن از دامم نیست
شب برانم که مگر روز نخواهد بودن
بامدادت چو نبینم طمع از شامم نیست
چشم از ان روز که بر کردم و رویت دیدم
به همین دیده سر دیدن اقوامم نیست
نازنینا نکن ان جور که کافر نکند
ور جهودی بکند بهره ز اسلامم نیست
گو همه شهر به جنگم بدر ایند و خلاف
منکه در خلوت خاصم خبر از عامم نیست
بسراپای تو ایدوست که از دوستیت
خبر از دشمن و اندیشه ز دشنامم نیست
دوستت دارم اگر لطف کنی ور نکنی
بدو چشم تو که چشم از تو به انعامم نیست

آرامش واقعی در عمق دل انسان آگاهی وجود دارد که خویشتنش را یافته است.

خدایا کاری کن که سراسر عالم هستی ٬ شاد و مورد مرحمت تو باشند.

هنگامی که انسان با کمک درک و شعور روحانیش ٬ پیوندی با خدا می بندند  مرز بین انسان و خدا ناپدید می شود.

بشکفد بار دگر لاله رنگین مراد

غنچه سرخ فرو بسته دل باز شود

من نگویم که بهاری که گذشت آید باز

روزگار بسر آمده آغاز شود

روزگار دگری هست و بهاران دگر

شاد بودن هنر است شاد کردن هنری بالاتر

لیک هرگز نپسندیم به خویش

که چو یک شکلک بی جان شب و روز

بی خبر از همه خندان باشیم

بی غمی عیب بزرگی است که دور از ما باد

کاشکی آینه ای بود درون بین

که در آن خویش را می دیدیم

آنچه پنهان بود از آینه آن می دیدیم

می شدیم آگه از آن نیروی پاکیزه نهاد

که ما فطرت آموزد و امید شدن

درس پیروزی و جاوید شدن

شاد بودن هنر است

گر به شادی تو دلهای دگر باشد شاد

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد